Worstel jij met je gevoelens? Twijfel je over je geaardheid? Wil je eens babbelen? Contacteer onthaal@hijzijzo.be of bel op +32(0)0494 85 04 77.

Startpagina

< terug >

Elke dag coming out.

release: 2008

Mijn eigen coming out beleefde ik een paar jaar geleden. Ik heb het lange tijd vol kunnen houden om schone schijn te spelen en mijn geaardheid te ontkennen. Te vluchten in mijn werk, zodat ik er verder niet over na hoefde te denken. Maar uiteindelijk werd ik toch nieuwsgierig naar dat stukje in mezelf wat ik nog niet kende. Mijn eerste stappen in de homo-wereld voelden goed.

Ik herkende veel van mezelf in de mensen die ik ontmoette. Er was een band, want zij hadden hetzelfde doorgemaakt als ik. Er ontstond vrij snel een vriendschap, die heel intens was en die ik voorheen zo nooit meegemaakt had. Ik was verliefd! Op een jongen! Wat een ervaring! Toen het misliep met mijn eerste vriendje en ik heel triestig was, heb ik het mijn ouders verteld. Ik ben homo. Diep in mijn ziel wist ik, dat ik altijd al homo was geweest. Maar ja, er zijn verwachtingen en wat zal de buitenwereld hier wel niet van denken? Nu is het voor mij de normaalste zaak van de wereld. Ik loop er niet mee te koop, nee dat niet. Het komt wel een keer ter sprake en dan ben ik er ook open over.

Maar je omgeving wil je graag in een hokje kunnen plaatsen en dat is wat ik laatst op reis meemaakte. Omdat ik geen tijd wil verliezen aan het regelen van vervoer en hotels, had ik een avontuurlijke groepsreis geboekt. Ik ging alleen en op luchthaven Schiphol zag ik mijn reisgenoten voor het eerst. Stuk voor stuk leuke mensen en de sfeer was direct prima. Heel gezellig! We kletsten wat af. Toen ik in de avond van de vijfde reisdag met twee reisgenoten wat na zat te keuvelen over onze indrukken van die dag, maakte de reisleidster mij duidelijk dat er in de groep druk werd gespeculeerd over waarom ik geen vriendinnetje had. “Ben jij homo”, vroeg ze mij vervolgens recht op de man af. Ik zei ja. Kreeg ik een preek, dat ik meteen bij de eerste ontmoeting duidelijk had moeten maken dat ik homo ben. Omdat sommige reisgenoten mij niet konden plaatsen, vonden zij het nodig om over mijn geaardheid te gaan gissen en dit onderwerp achter mijn rug om zogezegd in de groep te gooien. Nou vraag ik je! Stel je voor; iemand die je nog nooit hebt gezien stelt zich voor met “Ik ben die-en-die en ik ben hetero”. Fijn om te weten, maar het slaat nergens op. Wat moet ik nou met die informatie? Waarom zou een homo dat dan wel moeten doen? Ik heb zoiets nog nooit meegemaakt. Zou jij dat doen als je een vreemd iemand ontmoet? Je naam zeggen en dan meteen er achteraan “ik ben homo” of “ik ben lesbisch”. Wat een flauwe kul! Waardeer een mens om wie hij of zij is en niet om wat hij of zij is!

Weg met die hokjesgeest!
Bah!

Maar ja, toen het hoge woord er eenmaal uit was, voelde ik me bevrijd. Hetzelfde gevoel als bij mijn coming out, waardoor ik mij besefte dat ik bijna elke dag zoiets beleef. Dus er zat ook een positieve kant aan dit voorval. Openheid is heerlijk! Geen schone schijn; ik ben zoals ik ben en ik leef! Daar hoeft iemand anders geen oordeel over te vellen. Het feit dat ik homo ben, maakt mij geen andere mens! Misschien moeten wij wel niet zo afwachtend zijn om voor onze geaardheid uit te komen. Hoewel, geen dag is hetzelfde…