Worstel jij met je gevoelens? Twijfel je over je geaardheid? Wil je eens babbelen? Contacteer onthaal@hijzijzo.be of bel op +32(0)0494 85 04 77.

Startpagina

< terug >

Passief Actief.

release: 2008

Laatst las ik in de krant een artikel over een speciale tentoonstelling in Kamp Vught, even ten zuiden van ‘s Hertogenbosch, waar de nazi’s gedurende de oorlog veel mensen gevangen hielden. Een treurige plek, waar veel persoonlijk leed zich heeft afgespeeld. Niet alleen verzetsmensen kwamen daar terecht, ook joden, zigeuners en homo’s. Ja, ook homo’s. Hoe het was om als homo tijdens de Tweede Wereldoorlog in kamp Vught te moeten leven, wordt in deze tentoonstelling met als de titel “Wie kan ik nog vertrouwen” op een heel persoonlijke manier in beeld gebracht wordt. Homo’s werden tijdens de oorlog vanwege hun geaardheid vervolgd. En om duidelijk te maken wat er precies aan hen mankeerde, kregen zij de roze driehoek op hun kleding gestikt. Net zoals de joden aangemerkt werden met een ster. Daar komt dus de oorsprong van de roze driehoek vandaan.

De tijd van vroeger komt niet meer. En in het perspectief van die verschrikkelijke oorlog en de lange weg die de homo-emancipatie heeft doorgemaakt; gelukkig maar. Homo of lesbienne zijn, lijkt tegenwoordig geen issue meer. Vanuit de wet hebben we gelijke kansen en overheden vervullen een belangrijke rol om die gelijke kansen mee mogelijk te maken. Er zijn heel wat voorbeelden te noemen van prachtige gezamenlijke initiatieven. En toch, toch is nog niet alles even vanzelfsprekend. Mijn stapmaatje durft bijvoorbeeld tegen zijn ouders, die het islamitische geloof aanhangen, niet te vertellen dat hij homo is en leeft daarom een dubbelleven. Ik lees in de krant, dat bestuursleden van een christelijke politieke partij in Nederland vinden dat een homo geen bestuurlijke functies binnen die partij mag vervullen. Gaat het hier om incidenten? Of zijn er nog steeds weerstanden die met de mantel der liefde zijn bedekt, maar die daar op gezette tijden toch weer onderuit willen piepen?

Dat soort dingen maken me bezorgd, maar ik wil het positief zien. Zeker als ik terugdenk aan die tentoonstelling, waar ik het net over had. Onze samenleving heeft behoefte aan solidariteit. Aan samen leven en ruimte je te ontplooien, ongeacht wie je bent of wat je bent. Ik weet zeker, dat vrijwel iedere holebi dit ook zo voelt en zich voor die boodschap sterk zou willen maken. Alleen komt het er in de dagelijkse beslommeringen niet altijd van om dat uit te dragen. Toch hebben we als holebi-beweging grote behoefte aan mensen, die zich mee sterk willen maken voor de voortdurende emancipatie van holebi’s. Het liefst actief en in een activiteit, die men zelf ook leuk vindt. En als dat niet kan, passief actief door je mening te laten horen of als supporter langs de zijlijn aan te moedigen. Want zo kunnen wij de boodschap van solidariteit samen kracht bij blijven zetten. In grote dingen, maar ook heel klein. Door op die manier iemand te helpen zijn ware ik te vinden.